जिलेटिन कॅप्सूलचा इतिहास
सर्वप्रथम, आपल्या सर्वांना माहित आहे की औषधे गिळण्यास कठीण असतात, बहुतेकदा त्यांना अप्रिय वास किंवा कडू चव असते. बरेच लोक त्यांच्या डॉक्टरांच्या सूचनांचे पालन करण्यास कचरतात कारण औषधे गिळण्यास खूप कडू असतात, त्यामुळे उपचारांच्या प्रभावीतेवर परिणाम होतो. भूतकाळात डॉक्टर आणि रुग्णांना भेडसावणारी आणखी एक समस्या म्हणजे औषधाचा डोस आणि एकाग्रता अचूकपणे मोजणे अशक्य आहे कारण एकसमान परिमाणात्मक मानक नाही.
१८३३ मध्ये, एका तरुण फ्रेंच फार्मासिस्ट, मोथेस यांनी जिलेटिन सॉफ्ट कॅप्सूल विकसित केले. तो अशी पद्धत वापरतो ज्यामध्ये औषधाचा विशिष्ट डोस गरम केलेल्या जिलेटिन द्रावणात गुंडाळला जातो जो थंड झाल्यावर घट्ट होतो आणि औषधाचे संरक्षण करतो. कॅप्सूल गिळताना, रुग्णाला औषधाच्या उत्तेजकाची चव घेण्याची संधी मिळत नाही. जेव्हा कॅप्सूल तोंडावाटे शरीरात घेतले जाते आणि कवच विरघळले जाते तेव्हाच औषधाचा सक्रिय घटक बाहेर पडतो.
जिलेटिन कॅप्सूल लोकप्रिय झाले आणि औषधासाठी आदर्श सहायक म्हणून ओळखले गेले, कारण जिलेटिन हा जगातील एकमेव पदार्थ आहे जो शरीराच्या तापमानाला विरघळतो. १८७४ मध्ये, लंडनमधील जेम्स मर्डॉक यांनी जगातील पहिले कठीण जिलेटिन कॅप्सूल विकसित केले ज्यामध्ये कॅप आणि कॅप्सूल बॉडी होती. याचा अर्थ असा की उत्पादक पावडर थेट कॅप्सूलमध्ये टाकू शकतो.
१९ व्या शतकाच्या अखेरीस, अमेरिकन लोक जिलेटिन कॅप्सूलच्या विकासात आघाडीवर होते. १८९४ ते १८९७ दरम्यान, अमेरिकन औषध कंपनी एली लिलीने नवीन प्रकारचे दोन-तुकड्यांचे, स्वयं-सीलिंग कॅप्सूल तयार करण्यासाठी त्यांचा पहिला जिलेटिन कॅप्सूल कारखाना बांधला.
१९३० मध्ये, रॉबर्ट पी. शेरर यांनी स्वयंचलित, सतत भरण्याचे यंत्र विकसित करून नवोपक्रम केला, ज्यामुळे कॅप्सूलचे मोठ्या प्रमाणात उत्पादन शक्य झाले.
१०० वर्षांहून अधिक काळ, जिलेटिन हा कठीण आणि मऊ कॅप्सूलसाठी अपरिहार्य कच्चा माल आहे आणि त्याचा मोठ्या प्रमाणावर वापर केला जातो.
पोस्ट वेळ: जून-२३-२०२१
